06 ΦΕΒ
2015

Από το ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, 1961

Ὁ ἅγιος Σεβαστιανός στή Γεθσημανή
Θέ μου, δέ θά μοῦ δώσεις λοιπόν καί μιάν ἥσυχη
μέρα; Ποτέ δέ θά νιώσω ἀμέριμνος 
καθώς τό νερό; Ἀμέριμνος ὅπως 
ὁ φιλόσοφος βράχος, ἤ καθώς ἡ μολόχα
πού αὐξαίνει στό φῶς; Ποιό πουλί σου δέν πέταξε
τήν αυγή στόν ἀέρα σου; Ποιό σου ἀγρίμι δέ χόρεψε;
Ποιό ἔντομό σου μιά ὁλόκληρη μέρα δέν κάθισε
σ’ ἕνα λουλούδι σου;
Ξέρεις τ’ εἶναι, Θέε μου, νά θωρῶ τό νερό, 
τή μολόχα, τό βράχο καί νά σκέφτομαι πώς 
ἐνῶ μ’ ἔχεις κάνει βασιλιά τοῦ νεροῦ,
βασιλιά τῶν φυτῶν καί τῶν βράχων, δέν ἔζησα
οὔτε μιά μέρα τους;



Κατηγορίες: Ποιήματα
 

ρόπτρον | 2011