07 ΙΑΝ
2012

Από το ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, 1961

Ο φιλοξενούμενος της ερημιάς 
Κωνσταντίνος Π. Βρεττάκος
Πέθανες πριν δεκατέσσερα χρόνια.
Σου παραχώρησε η μητέρα μια ρίζα βελανιδιά
και τον ορίζοντα προς τη θάλασσα
να με δεις που θα επέστρεφα.
Με περίμενες πάντοτε, κ΄ήσουνα ήσυχος.
Είχες μιά πίστη σ' εμέ τόσο ακλόνητη-
όπως την πέτρα που κρατάς στο κεφάλι σου.
"Σας εύχομαι" μούγραφες "ο πατήρ σας
υγείαν, ειρήνην και αγάπην". Δικό σου
δεν μούμεινε τίποτα. Κράτησα μόνον αυτό
το "ειρήνην και αγάπην". Το στήθος μου
είναι ένα άσπρο τετράγωνο φάκελλο.
Κι' αυτό κάνω τώτα. Πηγαίνω
και φέρνω το γράμμα σου.
Δεν ξέρω το με ήθελε η πίστη σου.
Δεν ξέρω αν αυτό σε αναπαύει.
Δεν ξέρω αν σου είπανε. Έγινα 
ο ταχυδρόμος της αιωνιότητας
...
Από την ενότηατ "Η πάλη με τον καθημερινό δαίμονα"



Κατηγορίες: Ποιήματα
 

ρόπτρον | 2011