17 ΔΕΚ
2011

Από το ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, 1961

Ολονυχτία
Δεν με κατάλαβες, όλη τη νύχτα
... ήμουνα πλάϊ σου, προσπαθούσα να κλείσω
τα παράθυρα, πάλευα - όλη τη νύχτα.
Ο αγέρας επέμενε.
Άπλωσα τότε
τις παλάμες μου πάνω σου σαν
δύο φύλλα ουρανού, και σε σκέπασα.
Έπειτα βγήκα στον εξώστη και κοίταζα
δίχως χέρια τον κόσμο.
Από την ενότητα "Ο πόνος και η συμπαράσταση"



Κατηγορίες: Ποιήματα
 

ρόπτρον | 2011