30 ΝΟΕ
2014

Απόσπασμα από το ποίημα Το σαλπάρισμα του καραβιού - 03/06/1939

ΤΟ ΣΑΛΠΑΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΒΙΟΥ

Βραδυάζει στ’ οὐρανοῦ τὰ σύνορα.
Σὲ λίγο ἡ θάλασσα θὰ χαθεῖ
Καὶ γὼ θὰ μείνω κρεμασμένος στὰ βουνὰ ποὺ ἀρχίσαν
Νὰ πέφτουν σκοτεινὰ κι’ ἀπότομα
Στὸ γκρίζο φόβο τοῦ κενοῦ.

Λίγο πιὸ πρίν, μιὰ δέσμη ἀπ’ ἄγριες λάμψεις
Ψήλωνε τὸν ὁρίζοντα. Λίγο πιὸ πρὶν
Γύρω μου οἱ βράχοι ξαφνιστῆκαν κι’ ἀντιφέγγισαν.

Ποῦ πᾶς, καράβι, μὲ τὴ Μαργαρίτα;
...
Μοῦ μένει ἀκόμη αὐτὸ τὸ πρόβλημα
Τοῦ ἥλιου ποὺ γυρίζει πάνω μου
Καὶ δὲ μ’ ἀφήνει νὰ πεθάνω.
Ἂν μὲ ρωτοῦσαν, θἄλεγα. Δὲ θέλω.
Ἂν μὲ ξαναρωτοῦσαν θἄλεγα πὼς δὲ μπορῶ.
Κι’ ἂν μὲ ρωτοῦσαν πάλι, θἄσκυβα τὸ πρόσωπο
Καὶ θἄγραφα στὴν ἄμμο μὲ τὸ δάχτυλο.

Ὅταν πιά τὸ καράβι θἄχει ἀράξει,
Σεῖς, πουλιὰ, νὰ γυρίσετε!
Πάντα κάποιος θὰ βρίσκεται νὰ σᾶς ὑποδεχτεῖ.
Σᾶς γνωρίζουμε μᾶς γνωρίζετε· εἶμαστε μεῖς καὶ σεῖς.
Σκεφθεῖτε λίγο τοῦτο τὸ μυστήριο
Τῆς ἀναχώρησης καὶ τῆς ἐπιστροφῆς!

Γλυκειὰ ταραχὴ μετὰ τὸ σαλπάρισμα!

Γυρεύω ν’ ἀναπνεύσω τὸν καπνό
Δείχνοντας τ’ ἀνοιγμένα δάχτυλα
Ποὺ λάμπουν κι’ ἐξομολογιοῦνται:

Τίποτε! Τίποτε! Τίποτε!
...

Ἡ μέρα ξαναδίνεται. Εἶναι ὥρα
Νὰ ξαναβγῶ περίπατο στὸν οὐρανό.
Ποὖναι ἡ χαρά σου; κρώζουν τὰ κοράκια.
Εἶναι παράξενο πολὺ ποὺ μὲ τὰ δέντρα ἔχω τὴν ἴδια στέγη.
Ξαναπαίρνω τὸ δρόμο. Φεύγω φεύγω
Ἀνεβαίνοντας στὸ ἄπειρο· ἐνῶ ὁ ἥλιος,
Ἀνεξάντλητος κι’ ἴδιος πάνω ἀπ’ ὅλα,
Κοντοστέκει εὐγενικὰ μὲ τὸ ραβδί μου
καὶ συμβαδίζει πλάϊ μου



Κατηγορίες: Ποιήματα
Απόσπασμα από το ποίημα «Το σαλπάρισμα του καραβιού", όπως πρωτοδημοσιεύθηκε στα «Νεοελληνικά Γράμματα» στις 3 Ιουνίου 1939. Το ποίημα αυτό, με ελάχιστες αλλαγές, περιελήφθη τον επόμενο χρόνο στην ποιητική του συλλογή "Το Μεσουράνημα της Φωτιάς" και αργότερα στο "Το Βιβλίο της Μαργαρίτας" το 1949, στο "Ποιήματα 1929-1951", το 1955 και σε όλες τις εκδόσεις του 1ου τόμου των "Ποιημάτων" [1981, 1984, 1991,1992 και 1999].
 

ρόπτρον | 2011