22 ΔΕΚ
2013

Από τό ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΑΙΔΟΥΠΟΛΗ ΠΕΣΤΑΛΟΤΣΙ

Τό παιδί μέ τή σάλπιγγα
Ἄν μποροῦσες νά ἀκουστεῖς
θά σοῦ ἔδινα τήν ψυχή μου
νά τήν πᾶς ὥς τήν ἄκρη τοῦ κόσμου.
Νά τήν κάνεις περιπατητικό ἀστέρι ἤ ξύλα
ἀναμμένα γιά τά Χριστούγεννα – στό τζάκι τοῦ νέγρου
ἤ τοῦ Ἕλληνα χωρικοῦ. Νά τήν κάνεις ἀνθισμένη μηλιά
στά παράθυρα τῶν φυλακισμένων. Ἐγώ
μπορεῖ καί νά μήν ὑπάρχω ὥς αὔριο.
Ἄν μποροῦσες νά ἀκουστεῖς
θά σοῦ ἔδινα τήν ψυχή μου
νά τήν κάνεις τίς νύχτες
ὁρατές νότες, ἔγχρωμες,
στόν ἀέρα τοῦ κόσμου.
Νά την κάνεις ἀγάπη.



Κατηγορίες: Ποιήματα
 

ρόπτρον | 2011