05 ΟΚΤ
2011

Από το ΤΑ ΘΟΛΑ ΠΟΤΑΜΙΑ, 1950

Πικραμένος αναχωρητής

Θα φύγω σε ψηλό βουνό σε ριζιμιό λιθάρι,
Να στήσω το κρεββάτι μου κοντά στη νερομάννα
Του κόσμου που βροντοχτυπούν οι χοντρές φλέβες του ήλιου,
Ν’ απλώσω εκεί την πίκρα μου να λύωσει όπως το χιόνι!
Μην πιάνεσαι απ’ τους ώμους μου και με στριφογυρίζεις
Άνεμε!
Φεγγαράκι μου!
Καλέ μου! Αυγερινέ μου!
Φέξε το ποροφάραγγο!
Βοήθα ν’ ανηφορίσω!
Φέρνω ζαλιά στις πλάτες μου τα χέρια των νεκρών!
Στη μια μεριά έχω τα όνειρα στην άλλη τις ελπίδες
Κι’ ανάμεσα στις δυό ζαλιές το ματωμένο στέφανο!
Μη με ρωτάς, καλέ μου αητέ, μη με ξετάζεις ήλιε μου!
Ρίχτε στο δρόμο συννεφιά να μη γυρίσω πίσω!
Κοιτάχτηκα μες στο νερό, έκατσα και λογάριασα
Ζύγιασα το καλό και το κακό του κόσμου
Κι’ αποφάσισα
Να γίνω το μικρότερο αδελφάκι των πουλιών!




Κατηγορίες: Ποιήματα

Το ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ ΑΝΑΧΩΡΗΤΗΣ μελοποιήθηκε από το συνθέτη Παναγιώτη Κωνσταντακόπουλο με ερμηνεία Βασίλη Σκουλά.
Η ηχογράφηση έγινε το 1992 και στο δίσκο που κυκλοφόρησε από την εταιρεία ΑΕΡΑΚΗΣ-ΚΡΗΤΙΚΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ περιλαμβάνονται επίσης τα ποιήματα Το τριαντάφυλλο, Μόνωση, Μοιρολόϊ, Κατέβηκα στο λιμάνι, Νύχτα στο ίδιο τραπέζι, Δίχως πανί, Όλα τα χρόνια που έλειπα και Οι φωνές των λουλουδιών.
Ο συνθέτης αναφέρει στο έντυπο ένθετο του CD: «...Το χαρακτηριστικό είναι, ότι την Πέμπτη 1 Αυγούστου 1991 (όταν για τελευταία φορά βρισκόμουν στο σπίτι του μαζί με τον ίδιο, την κυρία Πίτσα –τη γυναίκα του- και την κόρη του Τζένη) αφού άκουσε από το μαγνητόφωνο ερμηνείες των τραγουδιών μας (από πρόσφατες συναυλίες) από τη Μαρία Δημητριάδη και τον Βασίλη Σκουλά, μου απήγγειλε στο μαγνητόφωνο τα ποιήματά του «Όλα τα χρόνια που έλειπα» και «Πικραμένος αναχωρητής» (τελευταία απαγγελία), λέγοντάς μου: «Να ‘χεις την αρχή και το τέλος των συναυλιών σου από μένα...». Ο δίσκος αυτός που κρατάτε, είναι ακριβώς αυτός που με τον ίδιο τον ποιητή σχεδιάζαμε.

 

ρόπτρον | 2011