07 ΟΚΤ
2012

Από το ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ, 1983

Από το ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ, 1983

Σύνοικοι

Ὑπάρχουν κι αὐτοί πού μέ εἶδαν τή νύχτα
γυρίζοντας μ’ ἕνα θαμπό φαναράκι
νά φωτίζω ἕνα-ἕνα τά δέντρα
τοῦ κήπου μου (φύσαγε, ἔβρεχε,
ἦταν σκοτάδι) νά ἰδῶ ἄν φοβοῦνται
ἤ ἄν κρυώνουν, ὅπως ἔκανα κάποτε 
στά παιδιά μου. Ὑπάρχουν κι αὐτοί 
πού μέ ἀκοῦσαν νά φεύγω μετά
μουρμουρίζοντας: «Δόξα σοι, εἴμαστε 
ὅλοι καλά».



Κατηγορίες: Ποιήματα
DISTINGUISHED PLANET, 1983

Fellow Residents

There are those who saw me at night
wandering around with a dim lamp,
bringing light one by one to the trees
in my garden (it was raining, windy,
dark) to see whether they were afraid,
perhaps, or cold, as I once did
with my children. And there are those
who heard me going away afterwards
murmuring to myself: “Thanks be to God,
we’ re all fine”.

Translated by David Connolly
 

ρόπτρον | 2011