10 ΜΑΡ
2013

Από το ΟΙ ΓΚΡΙΜΑΤΣΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, 1935

Από το ΟΙ ΓΚΡΙΜΑΤΣΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, [1935]

Στὸν ἀναγνώστη
Μὲ στριφογύριζε στὴ γῆ, φίλε ἀναγνώστη, ἡ δίνη.
Κι’ ὅπως κυλάει τὸ σύννεφο στὸ βάθος τ’ οὐρανοῦ,
Κι’ ὅλο νικιέται ἀπὸ τοῦ χάους τήν ἀπεραντοσύνη,
Κυλοῦσα, συμφιλιώνοντας τὴν πεῖνα καὶ τὸ νοῦ.
...
Μὰ πίσω ἀπὸ τὶς κωμικὲς γκριμάτσες τοῦ γελοίου,
Ἄγρυπνη παραμόνευε ἡ ψυχὴ.
Σὰ φίδι ποὺ μεγάλωνε μὲ τὴ στοργἠ τοῦ ἥλιου,
Στὰ πλάσματα ποὺ γέλαγαν, μαστίγιο νὰ χυθεῖ
...
Τοῦ αἰώνιου ἀνθρώπου τὶς βουβὲς γκριμάτσες σοῦ χαρίζω.
Συμπόνεσε, συμπόνεσε τὸν ἴδιο σου ἑαυτό.
Ἄνθρωπε τελευταῖε, καὶ σὲ τῆς γῆς, σὲ χαιρετίζω,
Καὶ γιὰ τὸν οἶχτο σου, ἀδελφέ ἴσκιε, σ’ εὐχαριστῶ.



Κατηγορίες: Ποιήματα
 

ρόπτρον | 2011