30 ΝΟΕ
2011

Στιγμές από τη ζωή του ποιητή [3.2]

Από την «ΟΔΥΝΗ», 1969
Η Υδρόγειος Σφαίρα
Αυτό δεν το έκαμα γιατί ήταν η σειρά μου να κάμω κι εγώ στο γιό μου, το ίδιο πράγμα που και ο δικός μου πατέρας είχε κάνει σε μένα. Ο γιός μου ήταν αρκετά ευφυής και αρκετά περίεργος, ώστε να αναζητά και να συμπληρώνει στις βιβλιοθήκες τα κενά που του άφηνε το σχολείο. Τη γεολογική και την εθνολογική διαρρύθμιση του πλανήτη μας, θα έπρεπε να είμαι βέβαιος ότι την έπαιζε στα δάχτυλά του. Ήταν, λοιπόν, δικαιολογημένη η απορία του: «Την Υδρόγειο αυτή Σφαίρα, γιατί μου την αγόρασες;».
Ένοιωσα δύσκολα, σα να κατάλαβα εκείνη τη στιγμή, πως είχα κάνει μια ακατανόητη πράξη. «Είχα ελπίσει πως η Γη είναι κάτι άλλο» μουρμούρισα, χωρίς να ξέρω αν αυτό το έλεγα σε κείνον ή στον ίδιο τον εαυτό μου. Με κοίταξε με ακόμη μεγαλύτερη απορία και δεν μου απάντησε. Την πήρε στο χέρι του με μια γελαστή συγκατάβαση και βγήκε έξω, πατώντας στα δάχτυλα. Θα την γύρισε στον άξονά της, φαντάζομαι, θα την έπαιξε όπως ένα παιχνίδι, δίνοντάς της ελάχιστη σημασία και θα παραξενεύτηκε πολύ περισσότερο όταν το βράδυ την είδε να ξαναβρίσκεται στο γραφείο μου.
Άνοιξε την πόρτα μου, με είδε, την ξανάκλεισε μαλακά και δεν μπήκε μέσα, να μη με ενοχλήσει, σαν να ήμουνα εγώ ένας μαθητής και μελετούσα Γεωγραφία...
Πάνω σ’ αυτήν εδώ την Υδρόγειο Σφαίρα, λοιπόν, που περιστρέφεται μέσα σ’ αυτόν τον μεγάλο, ασύλληπτο χώρο, συμβαίνει το δράμα μας.
...
Το φυσικό τραγικό της ζωής, της όποιας ζωής, -αρρώστια, γερατειά, θάνατος- το φέρνουμε, βέβαια, μέσα μας. Το τραγικό όμως που συνθέτει το μεγάλο μας δράμα, το τραγικό της «ζωής μας» δεν συνυπάρχει μέσα στη φύση μας. Το δημιουργούμε οι ίδιοι.
...
Δεν προϋπάρχει δηλαδή η αναγκαιότητα της καταστροφής, όπως την παρατηρήσαμε στον Πρώτο και στον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, κι όπως τη βλέπουμε να συνεχίζεται σήμερα...


Κατηγορίες: Στιγμές
 

ρόπτρον | 2011