17 ΟΚΤ
2011

Στιγμές από τη ζωή του ποιητή [1]

Από την «ΟΔΥΝΗ» , 1969

Έτσι είχαν τα πράγματα, όταν ήρθε και μπήκε στη μέση ένα άλλο πολύ σοβαρό θέμα κι ήταν ανάγκη να φύγουμε από το χτήμα. Να μετακομίσουμε στις Κροκεές. ‘Επρεπε να μάθω γράμματα. Ρώτησα να μου ειπούν τι χρειάζονται τα γράμματα και σε τι θα πείραζε αν δεν τα μάθαινα. Ούτε η μητέρα μου, ούτε η μητέρα των άλλων παιδιών, ούτε ο Αντώνης, ούτε και κείνοι που ερχόντουσαν και δουλεύανε στα χωράφια μας, ήξεραν γράμματα. Και δεν ξέρουμε, έλεγα μέσα μου, μπορεί κι αυτός ο Θεός ακόμη, να μην ξέρει γράμματα.
Αλλά ένα πρωΐ, έγινε αυτό το σοβαρό. Η μητέρα μου μάλιστα είχε φορέσει και το καπέλο της. Εγώ έφερα έναν απελπισμένο κύκλο τρέχοντας ανάμεσα στα λουλούδια που πρωτοφύτρωναν κείνες τις μέρες κι αμέσως παραδόθηκα. Ο πατέρας μου με πήρε στο δικό του άλογο. Με κρατούσε με το ένα του χέρι περασμένο στο στήθος μου, καθισμένον μπροστά του. Με το άλλο χέρι κρατούσε το γκέμι.
Ένοιωθε την ανάγκη να με παρηγορήσει. Εκεί που θα πάμε, μούλεγε, θα βρούμε κι άλλα παιδιά σαν και σένα, θα σου αγοράσω ωραία πράγματα και θα μάθεις γράμματα να γίνεις μεγάλος άνθρωπος. Όλα αυτά βέβαια, ήταν πολύ περίεργα και προπάντων τα γράμματα με τα οποία γίνεται κανείς ένας μεγάλος άνθρωπος. Του ζήτησα να μου εξηγήσει τι εννοεί με αυτό το «μεγάλος». Να, μου απάντησε, μπορεί να γίνεις ένας σοφός. Κι εγώ γύρισα και του είπα: «Πιο σοφός κι από τα λουλούδια;» Συγκρατήθηκε να μη γελάσει και ρώτησε: «Και γιατί είναι σοφά τα λουλούδια;» Κι εγώ του απάντησα: «Ξέρουν να είναι ωραία».



Κατηγορίες: Στιγμές

Ο Μιχάλης Σταφυλάς στο βιβλίο του "Νικηφόρος Βρεττάκος: Ο ποιητής που μάχεται για την Ομορφιά την Ειρήνη του κόσμου" αναφερόμενος σ΄αυτή την ανάμνηση του ποιητή γράφει: "Δεν ξέρουμε αν ο γονιός εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε το γεγονός πως σ' αυτό το παιδί εγκυμονούσε ένας ποιητής. Κι ο ποιητής αυτός σ' όλη του την μακριά δημιουργική πορεία έδενε στους οραματισμούς του τον κόσμο με τα λουλούδια και την ομορφιά, την αλήθεια με τη σοφία και την απλότητα, τη φύση με τη ζωή".

 

ρόπτρον | 2011