26 ΟΚΤ
2011

Από το ΣΤΟΝ ΡΟΜΠΕΡΤ ΟΠΕΝΧΑΪΜΕΡ, 1954

Φίλε Οπενχάϊμερ,
λάβαμε
τις τελευταίες ειδήσεις σας.
... Φορτωμένα τις μέρες αυτές τα ερτζιανά και οι ασύρματοι
πάνε και φέρνουν, σ' όλο τον κόσμο, τη σιωπή και τη θλίψη σας.
Και μεις, άνθρωποι απλοί, όπως κάνουμε πάντοτε,
γνωρίζοντας πως ο πόνος κατοικείται από το Θεό,
σηκωθήκαμε ορθοί και κρατήσαμε
σιγή πέντε λεπτών μπρος τη θλίψη σας,
με σκυμμένα τα πρόσωπα
και σταυρωμένα τα χέρια μας.
Αλλά, φίλε Οπενχάϊμερ, όχι
δεν προσθέσαμε τίποτα στην καρδιά μας. Η πράξη σας
έμεινε πράξη. Η σελίδα σας έκλεισε.
Τ' ανάλαφρο σαν αστέρι όνομά σας
έγινε στάχτη στη Χιροσίμα.
Σε τι θα ωφελούσε ν' αφήσουμε τώρα
την καρδιά μας αδέσποτη κάτω απ' τα δάκρυά μας;
Σε τι θα ωφελούσε να κάτσουμε δίπλα σας
αντίκρυ στο σύμπαν; σας παραδίδουμε στη
μακροθυμία των αιώνων κι ευχόμαστε
ν' αξιωθείτε τη χάρη της.



Κατηγορίες: Ποιήματα

Δεν είναι η μεγάλη Παρασκευή, είναι το βάρος μιας Μεγάλης Παρασκευής που με βασανίζει σήμερα. Απομονώνομαι συνεχώς, αποκόπτομαι συνεχώς απ' τους γύρω μου. Νοιώθω την ανάγκη να κάνω κάτι άλλο, ένώ εντελώς άλλα είναι τα πράγματα που με περιμέ...νουν. Έχω να κάνω μια επίσκεψη, να στήσω ένα δικαστήριο, να γράψω ένα γράμμα σε τούτο το πρόσωπο, που, τόσο επίμονα, μας κοιτάζει όλους μας τις μέρες αυτές από τις εφημερίδες. Το πρόσωπο της τραγωδίας δεν είναι ποτέ ένα πρόσωπο. Στο πρόσωπό του προβάλλονται τα χαρακτηριστικά μυριάδων ανθρώπων, που δεν τους είδα ποτέ, δεν τους ξέρω και που, φυσικά, δεν μου είναι δυνατόν να τους αναγνωρίσω. Και τα πρόσωπα της σύγχρονης τραγωδίας, πυ την τροφοδοτούν το δράμα της συνειδήσεως και η ενοχή της εποχής μας, βρίσκω ότι δεν μπορούν να κινηθούν άνετα μέσα σ' αυτό που ως τα σήμερα εξακολουθούμε να ονομάζουμε τ ρ α γ ω δ ί α. Ίσως να είμαι αρκετά ταραγμένος και να ξεφεύγω, χωρίς να το καταλαβαίνω, σ' ένα τόνο υπερβολής αυτή τη στιγμή. Ωστόσο έτσι αισθάνομαι: πως πρόκειται για κάτι περισσότερο, κάτι που δεν το φτάνω, δεν μπορώ να το αγκαλιάσω, δεν μπορώ να το ειπώ....
[Πρόλογος του ποιητή στο "ΣΤΟΝ ΡΟΜΠΕΡΤ ΟΠΕΝΧΑΪΜΕΡ"

 

ρόπτρον | 2011