15 ΙΟΥΛ
2012

Από το Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ή ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ, 1978

Από το «Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ή ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ», 1978
ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Ἡ βουλή μου εἶναι μία. Προστατέψτε αὑτό
Τό ἀγαθό πού σᾶς ἔδωσα. Προπάντων
να ξέρετε πώς ἐκεῖνο πού λάμπει μέσα της
εἶναι τό ἴδιο τό μέλλον σας. Καί πώς,
ἄν συμβεῖ νά τήν σβήσει, φυσώντας την
μέ ὅλη του τήν ἄβυσσο, ὁ Δίας, τότε
τό σκότος θά πέσει σ’ ὅλο τό μέλλον σας.
Ἄς ξεσκίζεται ἐκεῖνος λέγοντας πώς
ἡ κλοπή τῆς φωτιᾶς εἶναι τάχατε ἔγκλημα.
Αὐτή εἶναι ἡ πρώτη δίκαιη πράξη.

ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Τώρα, ξέρουμε πιά, ὅτι ἔβγαινε ὁ ἥλιος
γιά μᾶς, καί ἡ ἄρκτος γιά τά καράβια μας·
τό φεγγάρι νά στέκι ἤ νά βαδίζει δίπλα μας
πάντοτε, σάν ἕνας φίλος, πού ἔβγαινε μές
ἀπ’ τό ἴδιο τό σπίτι μας, πίσω ἀπό μᾶς.
Τώρα πιά τά παιδιά μας, δέν φοβοῦνται
νά πιάσουνε τά λουλούδια, πού πρίν,
ἐπειδή ἦταν ὄμορφα, νόμιζαν ὅτι 
εἶναι τοῦ Δία. Τή βροχή πού μᾶς φόβιζε
ἄλλοτε, τώρα, τήν ἀκοῦμε σά σύμμαχο
πάνω στις στέγες μας…



Κατηγορίες: Ποιήματα
 

ρόπτρον | 2011