08 ΦΕΒ
2015

Απο το Ο ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ, 1983

[Ποιήματα –Αφιερώσεις: 1]

Γένεση
Στό Βαγγέλη Ἀρφάνη
Δέ μποροῦσε ἡ ψυχή μου νά μή γεννηθεῖ
νά μήν ξεπηδήσει ἀπ’ τό χῶμα, τό φῶς, τό νερό,
τό δάκρυ, τό κόκκαλο, ὅπως τῆς ἀστραπῆς 
ἡ λάμψη ἀπ’ τό σύννεφο. Προϋπῆρχε
στό ὄνειρο καί στό αἷμα τῶν δούλων,
στούς λυγμούς τῶν βρεφῶν, στήν ὀμορφιά
τῶν ἀγγέλων στά ἄνθη τῶν δέντρων.
Καί ἡ φύση τή φώναζε, τήν καλοῦσε μέ ὅλες 
τίς φωνές πού διαθέτει (ἀνέμων, πουλιῶν,
θαλασσῶν, κεραυνῶν) νά βγεῖ ἔξω
ἀπ’ τό βάθος καί τό πάθος τῆς μήτρας της.
Εἶχε ἀνάγκη ἀπό ἕναν χρυσό ἀετό
νά μή ρίχνει σκιά ἀλλά φῶς στόν Ταΰγετο,
νά τρέχει ἡ καρδιά του ὅπως ἕνα ἤ δυό
ἤ χίλια ρυάκια ἀπ’ ὅλες του
τίς πλευρές, ἐκβάλλοντας μές 
στόν αἰώνα τόν ἅπαντα.




Κατηγορίες: Ποιήματα
 

ρόπτρον | 2011