10 ΦΕΒ
2012

Από την ΟΔΥΝΗ, 1969

... Λέω πως θα μείναμε ως 40 μέρες τουλάχιστο στις Κροκεές, γιατί θάπρεπε να ευλογήσει ο παπάς τη μητέρα μου και το βρέφος. Ύστερα είναι βέβαιο πως φύγαμε πάλι για το χτήμα μας, μια όμορφη μοναξιά, που, για πολλά χρόνια έπειτα, την έβλεπα σαν ένα δώρο Θεού προς τον κόσμο. Ο ουρανός ανοιγόταν απάνω της σαν μια μεγάλη ομπρέλα που έφτανε ως κάτω, και δεν ήταν ούτε ένα αστέρι του που να μην το έβλεπες.
...Το χτήμα το σκέπαζαν από τη μια άκρη στην άλλη, αιωνόβιες βελανιδιές, με χοντρούς, γκρίζους, χαρακωμένους κορμούς. Έμοιαζαν με στοιχεία, που εκατοντάδες χρόνια νικούσανε τους αγέρες και τις καταιγίδες και στεκόντουσαν πάντοτε όρθια στις θέσεις τους. Είχαν κάτι το πολύ ανθρώπινο, το πολύ γενναίο και το πολύ βασανισμένο. Προστάτευαν τη μοίρα τους.




Κατηγορίες: Πεζά
 

ρόπτρον | 2011