04 ΜΑΡ
2012

Από το ΟΔΟΙΠΟΡΙΑ 1967-1970, 1972


Ἀντιστέκομαι 
ὅπως οἱ ἐλιές τῆς πατρίδας μου, οἱ σκληρές
σάν τά κόκαλα τ’ ἀντρειωμένου, πού τούς λείπουν οἱ μαῦρες
μαντῆλες μονάχα γιά νά μοιάζουν μέ τίς μανάδες μας·
πού σφηνωμένες γερά στήν ἀπόλυτη πέτρα,
ἀδιαφοροῦν γιά τίς θύελλες, ἀναπνέουν τίς ἀστραπές
καί τίς κάνουνε μές στούς πικρούς τους
χυμούς εἰρήνης καί φῶς.



Κατηγορίες: Ποιήματα
 

ρόπτρον | 2011