16 ΣΕΠ
2011

Νικηφόρος Βρεττάκος και ο Ταΰγετος: Αποσπάσματα από μελέτες [2]

Η Εφη Αιλιανού γράφει:
...Όμως πριν από την ποίηση και την αγάπη, υπάρχει ο Ταΰγετος. Όσο και αν η ποίηση του Βρεττάκου απευθύνεται στον άνθρωπο με τις πληγές και τα προβλήματά του μέσα στην κοινωνία και την κρισιμότητα των καιρών, ωστόσο κινείται, ζει και αναπνέει αδιάκοπα στο μοναχικό, το μεγαλόπρεπο εκείνο τοπίο που είδε το φως, και που το σέρνει μαζί του, όπου κι αν βρεθεί:
"...Προς τα που να φωνάξω και τι
να τον κάμω αυτόν
τον Ταϋγετο που έχεις στήσει στους ώμους μου;"
...Ωστόσο, ο Ταΰγετος είναι πάντα εκεί και του υποβάλλει με την κοσμογονική παρουσία του τους απέραντους ουρανούς και τα χάη τους, το μυστήριο του σύμπαντος και του Θεού. Το βουνό του είναι πάντα εκεί και τον σώζει, του δίνει το μήνυμα: Μόνο η αγάπη είναι σοφή. Το βουνό του είναι πάντα εκεί και τον αγκαλιάζει, όπως ο κόρφος της μητέρας του, που τον πότισε "γαλάζιο, αψύ αίμα, ήλιο και πράσινο, ως να του δέσει την ψυχή, όπως την πέτρα του"...
[Από το βιβλίο ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΒΡΕΤΤΑΚΟΥ (1912-1991), που επιμελήθηκε ο Π.Δ. Μαστροδημήτρης]




Κατηγορίες: Μελέτες
 

ρόπτρον | 2011