23 ΙΟΥΝ
2013

Από το: ΤΑ ΘΟΛΑ ΠΟΤΑΜΙΑ, 1950

Από το: "ΤΑ ΘΟΛΑ ΠΟΤΑΜΙΑ", 1950

Μαζεύω τά πεσμένα στάχυα
Μαζεύω τὰ πεσμένα στάχυα νὰ σοῦ στείλω λίγο ψωμί· μαζεύω
μὲ τὸ σπασμένο χέρι μου ὅ,τι ἔμεινε ἀπ’ τὸν ἥλιο
νὰ σοῦ τὸ στείλω νὰ ντυθεῖς. Ἔμαθα πὼς κρυώνεις.
Τὴν πράσινή σου φορεσιὰ νὰ τὴν φορέσεις τὴ Λαμπρή.
Θὰ τρέξουν μ’ ἄνθη τὰ παιδιά, θὰ βγοῦν τὰ περιστέρια
κι ἡ μάνα σου μὲ μιὰ ποδιά, πλατειά, γιομάτη ἀγάπη.
Πάρε ὅποιο δρόμο, ὅποια κορφή, ρώτα ὅποιο δέντρο θέλεις.
Μ’ ἀκοῦς; Οἱ δρόμοι ὅλης τῆς γῆς βγαίνουνε στὴν καρδιά μου.
Μὴ ξεχαστεῖς κοιτάζοντας τὸ φῶς. Τ’ ἀκοῦς; Νά’ ρθεῖς!



Κατηγορίες: Ποιήματα
 

ρόπτρον | 2011