27 ΦΕΒ
2013

Από το ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΣΙΓΗ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ, 1933

Από το «ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΣΙΓΗ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ», 1933
Αποσπάσματα.

Ξαναγυρίστε ὅσοι μὲ φτύσατε στὸ στόμα.
Θεία μετάλειψη ἔχω κάμει τὶς φτυσιές σας,
καὶ ψαλμοὺς θείους ἔχω κάμει τὶς βρισιές σας…
[Κατεβαίνοντας στη σιγή των αιώνων]
Πές μου! Στὸν ἄνθρωπο ἔχω φταίξει, ἢ στὸ θεό,
κι’ ὅπου φανῶ μὲ καταδιώκει ἡ Τρικυμία; 
[Η ανταρσία του ορφανού]
Πνοὴ ἐρημίας φυσᾶ, καὶ τ’ ἄπειρο σωπαίνει!
Τὸ κέλυφος τοῦ χάους, χτυπάει ὁ σπαραγμός μου!
Ποιὸς εἶμαι τάχα ἐγώ, καὶ ποιὸς ὁ προορισμός μου;
[Το εκκρεμές της ψυχής μου επάνω από την 
κοιλάδα της ματαιότητος]
Στὸ δεῖπνο σας δὲν ἔρχομαι! Σφαλίσετε τὶς θῦρες!
Ἄξιος νὰ μπῶ στὰ σπίτια σας δὲν εἶμαι ἐγὼ ὁ φτωχός.
[Ημικρανία]
Καὶ τὶς ἀχτίδες σου, ἥλιε, θὰ στὶς ἐπιστρέψω.
Στοῦ σύμπαντος τὸν ὀργασμό θὰ ζεσταθῶ,
θἄχω ἐξοφλήσει πιὰ στὴ γῆ κάθε μισθό,
καὶ τὶς ἀχτίδες σου, θὰ σοῦ τὶς ἐπιστρέψω. 
[Περιφρόνηση]
Τὸ σκεῦος πλέον, ἐρράγη τῶν ὀνείρων!
Σὰ φέρετρο μὲ κλειοῦν τοῦ κόσμου οἱ τοῖχοι,
ποὺ ἑνὸς θανάτου σπρώχνει τ’ ἄγριο νύχι…
Τὸ σκεῦος πλέον, ἐρράγη τῶν ὀνείρων!
Λοστὸς μ’ ἀχτίνα τοῦ ἥλιου δὲ θὰ τύχει
κάτω στὰ βλεφαρά μου! πάει τὸ μῦρον!
Τὸ σκεῦος πλέον, ἐρράγη τῶν ὀνείρων!
σπάσανε ἡ φλέβες μου! τρέχουν οἱ στίχοι…
[Τὸ σκεῦος ἐρράγη. . . (Ψαλμὸς)]



Κατηγορίες: Ποιήματα
Ο Vincenzo Rotolo γράφει: «…Στο ίδιο κλίμα μοναξιάς και απόγνωσης κινείται η επόμενη συλλογή Κατεβαίνοντας στη σιγή των αιώνων (του 1933), όπου ο Βρεττάκος διαλαλεί εμφατικά τον πόνο της ψυχής του: χαρακτηριστικός ο επαναλαμβανόμενος στίχος «Τὸ σκεῦος πλέον, ἐρράγη τῶν ὀνείρων!», που αντηχεί σαν πένθιμη καμπάνα.

Ο ίδιος ο ποιητής γράφει στον πρόλογο της ΕΚΛΟΓΗΣ (1964) για την περίοδο που έγραφε τα ποιήματα αυτής της συλλογής:
"Μου φαινόταν πως ο ήλιος με εγκατέλειψε, με περιφρόνησε κ’ ήθελα να τον περιφρονήσω και να τον εγκαταλείψω κ’ εγώ, ενώ δεν αγαπούσα τίποτε άλλο περισσότερο απ’ αυτόν, ενώ θα ήθελα να ζω αιώνια κάτω απ’ αυτόν".
 

ρόπτρον | 2011