15 ΙΟΥΝ
2014

Από το ΕΚΚΡΕΜΗΣ ΔΩΡΕΑ: Διερεύνηση, 1986

Ἡ ἰδέα τῆς ἐξόδου
Εἶναι στιγμές πού νομίζω πώς ἤδη
ἔχω φύγει ἀπ’ τόν κόσμο. Πώς ἀπ’ ὅσα
μοῦ ἀνῆκαν καί δέν μοῦ ἀνῆκαν
πῆρα μαζί μόνον ἕνα λουλούδι
νά φωτίζω τό δρόμο μου.

Διακρίνω στό βάθος τά βουνά
σάν ἰδέες, τά δέντρα μου σάν
παιχνίδια τῆς φαντασίας. Ἀλλά,
ὅπως τρεκλίζω, μιά στό ἡμίφως
μιά στό σκοτάδι, σύλλογίζομαι πώς
δέν μοῦ πάει νά μήν ὑπάρχω
καί στέκομαι. Κι ἀκόμη
πώς ἴσως εἶχα νά κάνω
κάτι περισσότερο σέ τοῦτο
τόν κόσμο.

(Μ’ ἕνα λουλούδι
θά μποροῦσε κανείς νά φωτίσει
τό ἄγνωστο. Νά ρίξει σέ βάθος
λουρίδες φωτός, νά γιομίσει
διαβάσεις τήν ἄβυσσο).



Κατηγορίες: Ποιήματα
 

ρόπτρον | 2011