25 ΑΥΓ
2013

Από το ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ: Διάλογος μέ τήν ποίηση, 1961

Ἡ δημιουργία ἑνός ἄστρου.
Φύλαξέ μου αὐτούς τούς λυγμούς πού ἀνεβαίνουν,
δένονται κόμποι, σπαρταροῦν σάν μιά δέσμη
καρδιές στό λαιμό σου. Φύλαξέ μου κι αὐτήν
τήν παράξενη θάλασσα πού ἔχει πετρώσει
πίσω ἀπ’ τά μάτια σου. Μοῦ χρειάζονται ὅλα
γιά νά φτιάξω τό κύμα μου. Μέ τί νά συνθέσω
τή χαρά πού ὑποσχέθηκα; Τά χρυσά της πανιά
μέ τί θά τά ὑφάνω; Καλά εἶναι ὅλα,
καλό τό νερό καί τό φῶς καί τό χῶμα.
Ἀλλά πῶς
θά τούς δώσω κίνηση; Πῶς τή φωτιά;
Πῶς ἀλλιῶς θ’ ἀναδώσουν αχτίνες καί πῶς
θά μποῦν στήν αἰώνια σταθερή τους τροχιά,
σάν ἕνας δακτύλιος μικρῶν ζαφειριῶν
που στρέφεται γύρω ἀπ’ τό δίσκο τοῦ πνεύματος; Ὄχι
δέν φτάνουνε μόνα τους.
Ἄν
προσέξεις, θα δεῖς πώς πλάθοντας καίγονται
μαζί καί τά χέρια μου.



Κατηγορίες: Ποιήματα
 

ρόπτρον | 2011