05 ΙΟΥΛ
2011

Από το ΟΙ ΓΚΡΙΜΑΤΣΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, 1935

Τό λυπημένο τραγούδι τῆς νιότης μου
 
Εἶμαι κι ἐγὼ
μιὰ μικρὴ λεπτομέρεια
μέσα στὴν τραγικὴ
ἱστορία τοῦ σύμπαντος.
Τὰ κύτταρά μου διεχώρισα
σὲ ἄπειρα πολλοστημόρια
γιὰ νὰ τ’ ἀγαπήσω ὅλα:
ὅσα κινοῦνται στὴ γῆ,
ὅσα στῶν θαλασσῶν τὰ βάθη ἀναπαύονται
κι ὅσα στ’ ἀχανῆ μου διαφεύγουν.
Μὰ δὲ βρέθηκε τίποτε
μέσα στ’ ἄπειρα πλάσματα
μιὰν ἀχτίδα τοῦ ἥλιου
νὰ μοῦ βάλει στὸ μέτωπο.
Χάνομαι τόσο νωρὶς
στὴ γλαυκὴ ἀπεραντοσύνη
γιατὶ δὲν μ’ ἀγάπησε τίποτε.




Κατηγορίες: Ποιήματα
Εξώφυλλο
 

ρόπτρον | 2011