14 ΔΕΚ
2014

Γράμμα της Μελισσάνθης στο συγγραφέα του «ΓΥΜΝΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ»

Αὐτή τή στιγμή πού παίρνω τήν πέννα νά σοῦ γράψω μοῦ φαίνεται πώς μιά ἀπ’ τίς μεγαλύτερες χαρές πού μποροῦσαν νά μοῦ συμβοῦν σέ τούτη τή γῆ, εἶναι τ’ ὅτι μπορῶ σ’ ἀποκαλῶ φίλο μου κι’ ἀδελφό μου.
Ἤθελα νά σοῦ γράψω «ἕνα γράμμα ἀπέραντο», σάν αὐτό πού θἄγραφες στό φίλο σου Ματαπᾶ, τόν καιρό πού ἤσουν ἕνα γυμνό παιδί -μήπως δέν εἶσαι ἀκόμα;- Νά τό ξεδίπλωνες ὧρες, «νἆταν κάμπος σπαρμένος», κι’ οὐρανός ἀτελείωτος… . Ἀλλά δέν μπορῶ.
Σέ εἶδα νά «μεγαλώνεις, νά ψηλώνεις ὡς τόν οὐρανό, μέ τά μαλλιά ἄτσαλα γιομισμένα μ’ ἀστέρια. Μέ τό στῆθος νά πλαταίνει, κι’ ὅπως περπατοῦσες νά κάνει ἡ νύχτα νερά». Στάθηκα μπροστά σου καί περίμενα νά μ’ ἀποκαλέσεις ἀδελφή σου.
Ἀναπόλησα ἕναν-ἕναν τούς τίτλους τιμῆς πού μποροῦσαν νά μοῦ δώσουν αὐτό τό δικαίωμα. Φοβόμουν μήπως δέν εἶναι ἀρκετοί. Ἀναπόλησα μιά-μιά κάθε πληγή καί κάθε ταπείνωση περασμένη. Θυμήθηκα ὅλα τά παιδικά δάκρυα πού θἄφταναν γιά να γεμίσουν μ’ ἄστρα ἄλλους τόσους οὐρανούς. Πού κι’ ἄν ἀκόμη τοῦτος ὁ οὐρανός εἶχε κάπου τά σύνορά του, γιά χάρη τους θά γινόταν ἀπέραντος γιά νά μπορεῖ νά τά χωρέσει.
Καί σέ κάθε παλιό σημάδι, βασανιστηρίου τῆς γυμνῆς ψυχῆς καί τοῦ γυμνοῦ κορμιοῦ πού ἀνακάλυπτα, ἀλλάλαζα από εὐδαιμονία σάν ν’ ἀνακάλυπτα καινούργιους ἥλιους καί καινούργια οὐράνια τόξα.
Λυπόμουν γιατί δέν ἦταν πιό πολλές καί πιό σκληρές οἱ περασμένες μου δοκιμασίες. Γιατί δέν ἦταν πιό τραχειές οἱ πορεῖες μου στήν ἔρημο. Γιά νά μπορῶ νά λέγομαι καλλίτερα ἀδελφή σου κι’ ἀδελφή τῆς Μαργῆς.
Ἡ μόνη μου περηφάνεια εἶναι ὅτι ὑπῆρξα ὅπως κι’ ἐσύ ἕνα δαρμένο γυμνό παιδί, πού πείναγε καί κρύωνε κι’ ἔκλαιγε κι’ ὀνειρευόταν κι’ ἀγαποῦσε. Μέ τά πόδια γυμνά καί πληγωμένα, μέ τά μαλλιά ξεχτένιστα καί μέ τό ἀχτινωτό τῶν δακρύων στό βρώμικο προσωπάκι.
ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ





Κατηγορίες: Πεζά
Το "Γράμμα στο συγγραφέα του "ΓΥΜΝΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ", δημοσιεύθυκε στα Νεοελληνικά Γράμματα στις 15 Ιουνίου 1940. Το πεζογράφημα του Νικηφόρου Βρεττάκου "Το γυμνό παιδί" κυκλοφόρησε το 1939 από τις εκδόσεις Νεοελληνική Λογοτεχνία.
 

ρόπτρον | 2011