03 ΟΚΤ
2011

Από το ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, 1949

Πρώτο βιβλίο
...γιατί εκείνο που θαρρώ πως πρέπει να επιδιώξουμε εμείς που σκεφτόμαστε, είναι το να κατορθώσουμε να υπάρχουν, όσο γίνεται, λιγότεροι άνθρωποι που να είναι μεταξύ τους εχθροί. Οι άνθρωποι μπορεί να ξεκινάνε από διαφορετικές θέσεις. Αρκεί να συγκλίνουν στο ίδιο αντικείμενο. Σ’ αυτό που κουραστήκαμε να το ονομάζουμε άνθρωπο. Αρκεί, ουσιαστικά, να σκεφτόμαστε τη σωτηρία του κι αρκεί να ‘χουμε τούτο σαν κανόνα. Η Γης δεν είναι ένα σταυροδρόμι φτιαγμένο για να διασταυρώνουνε την καταστροφική παρουσία τους οι μηχανές του πολέμου. Αυτό που βαραίνει τη συνείδηση της ιστορίας πρέπει το συντομότερο να απαλλάξει τον κόσμο από το σκοτεινό βάρος του. Οι άνθρωποι που το πιστεύουν αυτό, μπορούν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι, να ζεστάνουν τα χέρια τους στην ίδια φωτιά, να κοιτάζουν τον ήλιο από το ίδιο παράθυρο.
Τρίτο βιβλίο
...Την κατανόηση λοιπόν του ανθρώπινου δράματος, χωρίς όρια μέσα στον κόσμο, αυτό είναι που ονομάζω αγάπη. Ονομάζω αγάπη την κατανόηση της ιερότητας που έχει αποχτήσει ο άνθρωπος στην πάλη του με τη φύση και με τον ίδιο τον άνθρωπο. Αγάπη ονομάζω την ανάγκη να περιπτυχθείς τον άνθρωπο, όχι σαν μονάδα, αλλά σαν είδος, στο σύνολό του. Αγάπη εννοώ την κατανόηση του ανθρώπινου προβλήματος σ’ όλες του τις μορφές και την περισυλλογή πάνω σ’ όλες τις υποθέσεις που προβάλλουν με αξιώσεις για τη λύση αυτού του προβλήματος. Αγάπη εννοώ την ανάγκη να σώσεις....




Κατηγορίες: Πεζά

Στην 2η έκδοση [1983] του βιβλίου από τις εκδόσεις «Τρία φύλλα» σημειώνεται:
Το «Δύο άνθρωποι μιλούν για την ειρήνη του κόσμου» κυκλοφόρησε το 1949 από τις εκδόσεις «τα Πειραϊκά Χρονικά». Ξανατυπώνεται ύστερα από τριάντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια στη σειρά αυτή. Γράμματα στοχασμού με λυρική υφή είχε δημοσιεύσει ο Νικηφόρος Βρεττάκος και στο περιοδικό «Νεοελληνικά Γράμματα» τις παραμονές του ελληνο-ιταλικού πολέμου δέκα χρόνια ενωρίτερα. Με τα εφτά γράμματα του μικρού αυτού βιβλίο κάνει μια προσπάθεια αιτιολόγησης του προσωπικού επαναστατισμού και προβάλει τις δικές του θέσεις, αντιδρώντας στη σύγχρονη -τότε- βιαιότητα και στην τροπή που έπαιρναν τα διεθνή πράγματα μετά την ανακάλυψη της ατομικής βόμβας που ρίχτηκε τον Αύγουστο του 1945 στις δύο ιαπωνικές πόλεις Χιροσίμα και Ναγκασάκι. Ξαναδίνεται πάλι –μετά από 34 χρόνια- το κείμενο αυτό σε ώρες που μπορεί να διαβαστεί με περισσότερη ψυχραιμία και κάτω από το φως μιας πολλαπλότητας χρήσιμων εμπειριών που αποχτήσαμε από τότε ως τα σήμερα.

 

ρόπτρον | 2011