24 ΟΚΤ
2011

Από το ΕΞΟΔΟΣ ΜΕ ΤΟ ΑΛΟΓΟ, 1952

Στους Τατιάνα και Ροζέ Μιλλιέξ

Τραγουδώ σαν πουλί
στ' ακρινότερο δέντρο του κόσμου
... Αγαπώ, άρα υπάρχω.
"Άνεμε της χαράς, σπρώξε τις πόρτες,
άνοιξε τις πηγές, πάρε τις στέγες,
σήκωσε τα βουνά!
Δώστε τα χέρια!
Πλησιάστε τις καρδιές! Κλάφτε απ' αγάπη!"
Οι καμπάνες χτυπούν, τέλειωσε η νύχτα!
Ξημέρωσε έξω! Ακόμα να στο ειπούνε
τα δάκρυά σου; Ξημέρωσε! Απ' τις γρίλιες
πηδούν μικρές φωτιές μέσα στο σπίτι.
Έξω το φως -ετοίμασ' την καρδιά σου-
χτυπιέται από παντού πάνω του, βουΐζει,
ζητά να πέσει κάπου και να γίνει
αίμα, χορός νυφιάτικος κι αγέρας
από φωνές του Θεού, Κλείσαν οι δρόμοι,
το σπίτι σου είναι περικυκλωμένο
παντού από τη χαρά, δε θα μπορέσεις
να φύγεις, σε ζητάνε, σου χτυπάνε
την πόρτα σου, έχει φέρει τ΄άλογό της,
έφερε τ' άλογο να σε πάρει,
βάλε τη φορεσιά σου, βάλε τ' άνθη
που σου μάζωξε η μάνα σου, τα δάκρυα
που τα πήρε το φως κι' έγιναν κόμποι
κατάσπρης λεμονιάς. Έξω κουνιέται
σαν ποταμός ο κόσμος. "Ήλιος! Ήλιος!"
Βγάλε την άσπρη μπόλια της ψυχής σου
φέρτην κύκλο στο φως!
Δώστε τα χέρια!
Πλησιάστε τις καρδιές! Κλάφτε απ' αγάπη!"




Κατηγορίες: Ποιήματα
 

ρόπτρον | 2011