19 ΔΕΚ
2012

Από τά ΣΙΚΕΛΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, 1990

Από τά “ΣΙΚΕΛΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ”, 1990

Ἐπίσκεψη στό Παλέρμο

Ἀλεξάνδρα

Ἤτανε δύο χρονῶν τό παιδί πού τοῦ εἶπα:
«Κράταγέ με καλά μή χαθῶ μές στό δάσος».
Τά ματάκια του μοὔλεγαν: «Θ’ ἀνατείλει ὁ ἥλιος».
Κ’ ἐγώ τοῦ ἀπαντοῦσα: «Κράταγέ με καλά».

Τώρα ψάχνω τούς δρόμους νά βρῶ
τ’ ἀχναράκια του· νά βρῶ τή γαζία
πού τοὔπεσε (ἔβρεχε, ἤτανε νύχτα) νά βρῶ
τίς μισές, τρυφερές κουβεντοῦλες του.

Γιατί ὁ ἥλιος ἀνάτειλε, ὅπως τό εἴπε,
καί ἡ ποίηση ἔχει ἀνάγκη ἀπό πράγματα.
Ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἀλήθεια τῆς γῆς
γιά νά γίνει πράγμα οὐράνιο,
χρόνος αὐτόνομος.



Κατηγορίες: Ποιήματα
VISITA A PALERMO

Alessandra

Aveva due anni la bimba quando le dissi:
«tienimi forte il braccio che non ci perdiamo nel bosco».
I suoi occhietti mi dicevano «sorgerà il sole »
e io rispondevo « tienimi forte».

Ora vado cercando per le strade
le sue piccole orme, l’acacia
su cui sbatté (pioveva, era notte),
le sue mozze, tenere paroline.

Perché il sole è sorto, come aveva detto,
e la poesia ha bisogno di cose.
Ha bisogno di vrità terrena
per divenire cosa celeste,
tempo autonomo.

Μετάφραση: Vincenzo Rotolo
 

ρόπτρον | 2011