13 ΝΟΕ
2011

Από το Ο ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΥΣ, 1958 και 1984

...Η αμαξοστοιχία σε πέντε αναχωρεί. Τα μέλη της αποστολής έχουν ανεβεί κι έχουν τακτοποιήσει κιόλας τις αποσκευές τους. Τώρα έχουν πιάσει τα παράθυρα των βαγονιών τους κι είναι στραμμένοι όλοι τους κατά το μέρος μας.
Η αμαξοστοιχία σ’ ένα λεπτό αναχωρεί. Βλέπω τα δάκρυά τους να πέφτουν σαν σταλαχτίτες πίσω απ’ τα τζάμια. Τι έχει συμβεί; Ίσως ν’ ανακαλύψανε πως δεν τους χωρίζει τίποτα από τους άλλους ανθρώπους. Ίσως ν’ ανακαλύψανε την ψυχή τους. Υπάρχουν πράγματα που είναι πολύ βαθιά κρυμμένα μέσα μας και πολλές φορές χάνονται χωρίς να τα ιδεί το μάτι κανενός ανθρώπου. Αυτό που είπαμε και πιο πάνω. Ο κάθε άνθρωπος κρύβει κι από μια μεγάλη αλήθεια μέσα του.
Η αμαξοστοιχία αναχωρεί. Ένας γδούπος, ένα σφύριγμα και οι μεγάλοι τροχοί της, κάνουν την πρώτη τους αργή κίνηση πάνω στις ράγες. Ο αέρας πλάϊ από το σταθμό, έχει γιομίσει χέρια, λουλούδια, μαντήλια. Ένας Έλληνας δημοσιογράφος στέκεται όρθιος ακόμα στη σκάλα του βαγονιού της αποστολής κι αποχαιρετάει το πλήθος. Μου φαίνεται παράξενο. Ποτέ δεν πίστευα πως θα τύχαινε μια μέρα, που θα ‘βλεπα τον άνθρωπο αυτόν να κλαίει. Κάτι έχει σπάσει μέσα του και κλαίει με λυγμούς. Τον βλέπω σε μια στιγμή, να κάνει μια απότομη κίνηση, να βγάζει ένα μικρό βεγγαλικό από την τσέπη του –κάτι σαν εκείνα τα πασχαλινά μας φώσφορα- και να το ανάβει.
Η αμαξοστοιχία αρχίζει να βγαίνει αργά αργά από το σταθμό. Τα μάτια όλου του κόσμου, είναι περίεργα στραμμένα πάνω σ’ αυτό το αναμμένο βεγγαλικό, που σπιθίζει κάτω από τις πρώτες σταγόνες της βροχής. Δεν ξέρω γιατί αυτή η εικόνα που εντυπώθηκε τόσο βαθιά. Προσπάθησα να βρω τους ψυχολογικούς λόγους που υποχρέωσαν αυτόν τον δημοσιογράφο να κάνει αυτή την κίνηση, λες κι ήτανε απαραίτητο να υπάρχει κάτω απ’ αυτή ένα συμβολικό βάθος. Ήτανε γιατί έμοιαζε σαν ένα φως που άναψε ξαφνικά μέσα σ’ αυτό το βουρκωμένο από αισθήματα βράδυ; Είχε σχέση το φως αυτό με την ψυχή του Έλληνα δημοσιογράφου; Είχε σχάση με την ψυχή της ελληνικής αποστολής; Είχε σχέση με την Ελλάδα; Δεν ξέρω, δεν μπορώ να ειπώ τίποτα.
Από την αμαξοστοιχία, που έχει αρχίσει να βγαίνει πια από το σταθμό, ακούγεται η τελευταία ελληνική φωνή. Μια κλαμένη φωνή που διαπερνάει σαν ένα ρίγος τη συγκινημένη εκείνη ατμόσφαιρα:
-Μιρ! Ντρούσμπα! (Ειρήνη! Φιλία!)



Κατηγορίες: Πεζά

Στο οδοιπορικό «Ο ένας από τους δύο κόσμους» ο ποιητής εκφράζει με το γνωστό λυρικό του τρόπο, τις εντυπώσεις του από την επίσκεψή του στη Σοβιετική Ένωση [22 Ιουλίου έως 14 Αυγούστου 1957] στα πλαίσια μιας μεγάλης γιορτής, της Παγκόσμιας Συνάντησης Δημοκρατικής Νεολαίας που οργανώθηκε εκείνη τη χρονιά στη Μόσχα. Στο απόσπασμα -επίλογος του βιβλίου- ο ποιητής αναφέρεται στην αναχώρηση της ελληνικής αποστολής από το σταθμό του Μινσκ, όπου είχε πάει μαζί με τον Μυριβήλη για να αποχαιρετίσουν τα μέλη της.

 

ρόπτρον | 2011