01 ΙΑΝ
2013

Εἶχα

Εἶχα

Εἶχα ἕνα ἐγώ πού τό χρησιμοποίησα πολύ,
εἶχα μιά νιότη πού ἔφτιαχνε χρώματα ἀπό τό τίποτα,
εἶχα μιά ἀγάπη πού τραγούδαγε στά πληγωμένα ζῶα,
μιά πίστη πού περιέκλεινε καί τίς πέτρες ἀκόμη
μέσα στ’ ἅγια τῶν ἁγίων της. Τώρα, ὄχι πώς ἔχασα
τά πράγματά μου καθώς βάδιζα, ἀλλά
θά διπλώθηκαν μέσα μου κάπου, βαθιά
περιμένοντας ἴσως τη σάλπιγγα
τῆς ἀνάστασης.

Κ’ ἡ Ἑλλάδα,
τώρα, σάν ἕνα μακρινό φεγγάρι ἁπό κιμωλία,
φέγγει, ἀμυδρά, στῆς μνήμης τό διάστημα.



Κατηγορίες: Ποιήματα
 

ρόπτρον | 2011