22 ΑΥΓ
2015

Εἰκοστή Αὐγούστου, Από το [ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ], 1961

Εἰκοστή Αὐγούστου

Δέν ἤτανε κοίτη αὐτή γιά ποτάμι.
Ἡ ψυχή μου ξεχείλισε. Ἀνέβηκε ἡ στάθμη της,
πέρασε πάνω ἀπ’ τά φράγματα, σκέπασε
ἔξω τά πάντα. Δέν ξέρω ἄν αὔριο
πιά θά μπορέσω, μαζεύοντας πάλι
αὐτό τό χυμένο ἄσπρο κερί
νά γυρίσω στό σπίτι μου.

Αὐτή τή στιγμή θαρρῶ πώς ὑπάρχω
μόνο στά πράγματα, ἔξω ἀπό μένα.
(Τί ὄμορφα, Θέε μου, πού λάμπουνε τ’ ἄστρα,
πού παίζουν τά φύλλα, πού ἀκούγεται ἡ θάλασσα!)
Ὅ,τι βαθύτερο ἔκλεινα μέσα μου
κύλησε, ἔφυγε, ἁπλώθηκε ὅπως
τό λάδι στήν πέτρα, βρῆκε τό μέγα
σῶμα του, ἔσμιξε καί παέι γιά πάντα.
Τό φῶς δέν μαζεύεται.

[Από το "ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ", 1961]


Κατηγορίες: Ποιήματα
 

ρόπτρον | 2011