26 ΑΠΡ
2012

Από το ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΑΣ, 1970

Από το "Αυτά τα παιδιά του πλανήτη μας: 16 ποιήματα του Νικηφόρου Βρεττάκου", 1970

Διεθνής Παιδούπολη Πεσταλότσι
Τά πρόσωπα τῶν παιδιῶν εἶναι πατρίδες
φερμένες ἐδῶ ἀπ’ τά τέσσερα σημεῖα τῆς γῆς
γιά ἕνα διάλογο ἀγάπης. Κοινό τό χορτάρι κι ὁ ἥλιος
καί τά χέρια πού παίζουνε. Βλέπετε αὐτά τά παιδιά 
πού τά μάτια τους εἶναι γιομάτα οὐρανό
και ἀθωότητα; Εἶναι οἱ ἴδιοι αὐτοί 
πού σκοτώθηκαν στούς πολέμους·
πού εξωσμένοι ἀπ’ τοῦ κόσμου αὐτοῦ τήν ἀδιαίρετη
σκηνή ἐπαιτήσανε τό δικαίωμα
νά χαροῦνε τή γῆ πού τούς γέννησε:
Νά κάθονται πάνω της ἤ νά πορεύονται,
νά μαζεύουν λουλούδια, νά ψαρεύουν στίς λίμνες,
νά σκάφτουν, νά χτίζουν, να θαυμάζουν τόν κόσμο
μές ἀπ’ τῶν ἄσπρων σπιτιῶν τά παράθυρα
δίχως φόβο· ἀσφαλεῖς και ἰσότιμοι
ἀπέναντι στή βροχή. Οἱ ἴδιοι πού πάλαιψαν
γενναῖα τό ἀδυπώτητο σκοτάδι
καί πέσανε· πού ἔκαμαν
ὄμορφα ὄνειρα. Δέν ἤτανε διαφορετικά
τό γέλιο, τά χέρια, οί κινήσεις τους, 
κι ὅμως σκοτώθηκαν. Τα μάτια τους ἴδια
σέ λύπη, σε χρῶμα, καί ἴδιο
τό φῶς πού ζητούσανε.
Κάθε πρωί
πού βγαίνει ὁ ἥλιος στήν πόλη τοῦ Τρόγγεν,
στό χωριό Πεσταλότσι, τά πράγματα εἶναι
τό ἴδιο ἁπλά, ὅπως ἄλλωστε ἦταν πάντοτε
σέ τοῦτο τόν κόσμο. Μονάχα πώς τά πρόσωπα
ἐδῶ τῶν παιδιῶν εἶναι πατρίδες.
Κάθε πρωί, μέ τό ἴδιο τραγούδι
καί κάτω ἀπ’ τήν ἴδια ὑπόσχεση 
ἀγαπης
ὅλα μαζί
εἶναι η Ὑδρόγειος πού προσεύχεται.



Κατηγορίες: Ποιήματα
 

ρόπτρον | 2011