28 ΙΟΥΛ
2013

Από το Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ, 1957

Ἀνεπίδοτο γράμμα
Ταΰγερος, 26 Ἰουλίου.
Ἀγάπη μου.
Τό γράμμα αὐτό τραγουδησμένο ἀπό ψηλά,
στόν ἄνεμο καί στά διαβατικά γεράκια μοιρασμένο,
εὔχομαι νά σέ βρεῖ καλά.

Θυμήθηκα, ξέρεις, ἀγάπη μου, πώς εἶμαι κ’ ἐγώ ἕνας
ἄνθρωπος,
σέ μιά ἀπέραντη γῆ, πού κι ἀγέρες φυσοῦν
καί πού ἡ ἔρημος, ξέρεις, παγώνει τά ξέσκεπα πρόσωπα.
Ὅλες οἱ νύχτες δέν εἶναι τό ἴδιο.
Ὅλες οιπ μέρες δέν μοιάζουνε φεύγοντας.
Τόσα χρόνια! Πῶς μπόρεσα;
Τήν ἀπέραντη αὐτή μοναξιά, πῶς τή σήκωσα; Μά ὄχι,
δέν ξέρω· μπορεῖ νά μεγάλωσα κιόλας,
μιά κι ἔπρεπε μόνος μου νά γιομίσω τήν ἔρημο.



Κατηγορίες: Ποιήματα
 

ρόπτρον | 2011